Ad's China Weblog

Censuur?

Had ik in Nederland alles zo goed voorbereid en klaargezet dat ik in China zo kon beginnen met bloggen…. Blijk ik één belangrijk ding vergeten te zijn: Het laten controleren of de weblog in China wel te bekijken of te bewerken is. Eindelijk was onze internetverbinding klaar en nu kon ik niet op de pagina van de weblog komen om mijn verhaal op te schrijven. Dus, op zoek naar iets anders gegaan en vanaf nu dus hier te volgen. Dat is dus een van de dingen die hier in China gebeuren, veel websites zijn afgeschermd door de Chinese overheid. De vorige keer toen ik hier was kon ik ineens het Noord-Hollands dagblad niet meer lezen. Zeker weten doe ik het niet maar het geeft te denken als de eerste dagen alles normal te bekijken is en er dan ineens een blokkade opgezet lijkt te zijn. Enfin, het zij zo en nu gaan we hier lekker verder.

Een warme begroeting

Na een voorspoedige reis van zo’n 22 uren kwamen we gisteren aan op Jinan International Airport. Tot onze verrassing bleek naast Beijing ook dit vliegveld nu te beschikken over een hypermoderne terminal. Het vorige leek meer op een grote hal van een oud en vervallen treinstation. Jiang Tao, Alan’s beste vriend stond ons al op te wachten bij de gate. Hij zal ons helpen bij het laatste loodje van onze reis, een autorit van nog zo’n 1.5 uur. Alan en ik schoten allebei in de lach toen we het parkeerterrein verlieten en linksaf een grote, brede doorgaande weg op draaiden. Aan de rijkunsten van de chinezen is nog niets veranderd. Onze chauffeur draaide de linker weghelft op en manoeuvreerde ons kunstig tussen het tegemoetkomende verkeer naar de rechter weghelft. Hoewel de weg, zo’n 15 meter per rijbaan en zonder wegbelijning er ruim en breed genoeg voor was heb ik deze manier van oversteken nooit goed begrepen. Op de tolweg kwamen we terecht in een korte file. Dat moet je echt een keer meegemaakt hebben, hoewel slechts twee rijbanen, het verkeer krioelt net zo lang door totdat het over de volle breedte, inclusief de vluchtstrook in elkaar geschoven staat en je werkelijk geen kant meer op kunt. Het is nog zo gek niet dat autorijden voor toeristen en andere niet ingezetenen van China hier verboden is. Verkeersregels zijn er wel maar worden door een ieder naar eigen interpretatie ingevuld. De oorzaak van de opstopping bleek een vrachtwagen die een aantal stalen platen verloren was. Op alle wegen kom je trouwens overal allerlei verloren zaken tegen. Het begrip “van de vrachtwagen gevallen” dient hier dus letterlijk opgevat te worden.

Eenmaal in de stad aangekomen kwam steeds meer het besef: “We zijn er weer!” Steeds meer herkenningspunten en uiteindelijk de vertrouwde omgeving van de buurt waar Alan zijn roots heeft. We reden de laatste straat in toen ik Jiang Tao liet stoppen. Op de hoek herkende ik Alan’s moeder die al op de uitkijk stond. Ze verwachtte ons van de andere kant en had ons dus niet zien aankomen. Alan vloog de auto uit en sloot zijn moeder in de armen. Toen ik ook uitgestapt kwam ze mij ook met open armen tegemoet en we omhelsden elkaar. Normaalgesproken begroeten chinezen elkaar slechts met woorden en zijn niet gewend handen te schudden, te zoenen, laat staan dat ze elkaar omhelzen, zelfs niet na een lang weerzien. Je kunt je dus mijn verbazing voorstellen :-)

Sekshotel??

Grootste reden om deze keer voor een ander hotel te kiezen was de internetverbinding die ze er hebben. Lag het vorige hotel in een stille wijk aan een stoffig pleintje, deze is gelegen aan het drukke stationsplein met heel veel lawaai en bedrijvigheid. Vandaar dat alle kamers aan de achterkant gesitueerd zijn zodat je niets van het verkeer hoort. Een enorm ruime kamer van zo’n 30m² voorzien van alle gemakken. Alles is aanwezig, TV met 89 Chinese zenders, geen minibar maar wel de inhoud daarvan… althans, dat dacht ik. Bij nader bestuderen van de doosjes die bij de flesjes water opgestapeld lagen bleek dat dit geen pakjes appelsap of snoepjes waren maar condooms, volgens het gebroken Engels op de verpakking verschillende soorten zoals ribbels en nopjes. Ja, zelfs twee pakjes gay-safe en nog een heuse (hygiënisch gesloten verpakt) penisvibrator. Ik wist niet wat ik zag…. Dat is nog eens wat anders dan de bijbel op het nachtkastje van de duurdere westerse hotels ;-)
Voor de prijs hoeven we het niet te laten, ¥108.00 per nacht wat overeen komt met zo’n €10.00 voor twee personen.

Zal je zien, de hotelkamer die wij kregen had wel een internetverbinding maar deze werkte niet. Het stekkertje van de UTP kabel hing er wat losjes bij en veroorzaakte mogelijk kortsluiting. Even het kabeltje omruilen denk je dan, toch?? Dit is eenvoudiger gezegd dan gedaan. Het andere einde van het kabeltje verdween door een gat in de muur. Ik vermoedde in een buis naar een centrale kast waar een router staat of iets dergelijks. Welnee… dit is China en alle bekabeling die na de bouw van het pand gekomen is loopt buitenom. De kabel komt dus buiten uit de muur en hangt 4 etages naar beneden te bungelen waar het tezamen met andere kabels in een kastje aan de buitenmuur verdwijnt. We zijn dus verhuisd naar een kamer op de 5^e etage, zonder lift maar mét internetverbinding. Traplopen vind ik op zich niet erg, dat is goed voor mijn postuur zal ik maar zeggen… maar hier zijn alle treden ongelijk en als je niet oppast is het enkel goed voor een fractuur. De treden zijn zo ongelijk dat je de ene keer mis lijkt te stappen op een tree die er niet is terwijl je de andere keer je been hoger moet optillen om niet op je plaat te gaan.

Tafelrituelen

Het leuke van hier onder de mensen zijn is het min of meer deel uit maken van het dagelijkse leven. Zo leer je een beetje de gebruiken van de Chinese bevolking, althans, die van Boshan. Zo ook de manieren die al dan niet al jong bijgebracht worden. Vanavond waren we uitgenodigd door twee klasgenoten van Alan die ieder hun zoontje meegebracht hadden. Ik zat tussen de 8 jarige jongens in. Die aan de linkerkant vond mij als grote europeaan nogal interessant en eiste tijdens het eten al mijn aandacht op. Hij zat lekker te smikkelen van alle gerechten die hij behendig met zijn stokjes naar binnen werkte. Het bordje van het verlegen jongetje aan de rechterkant bleef akelig schoon. Ik keek er zo af en toe naar en dacht: Eeet die jongen egeinlijk wel? Toen ik even met rust gelaten werd had ik even tijd om hem in de gaten te houden. Toen werd me duidelijk waarom zijn kommetje zo schoon bleven. Hij goot er telkens een laagje thee in, draaide het kommetje en goot daarna de inhoud op de grond. Hetzelfde ritueel met het schoteltje. Vader liet hem rustig zijn gang gaan. Dat het hier in de kleinere restaurants de gewoonte is om botjes, schilletjes en ander etensafval dat je kwijt moet op tafel te gooien of op de grond. Dat dit er al zo jong in zit was echter nieuw voor mij :-)

Ganbee!

... ofwel, Proost! En er wórdt wat geproost aan de etenstafel. Chinezen drinken alleen alcoholhoudende dranken tijdens het eten, de rest van de dag nooit. Voordat je begint met eten dien je te proosten, een wens voor je tafelgenoten in het algemeen uit te spreken of voor een gast in het byzonder. Na het proosten drink je wat uit je glas en begint met eten. Het heeft even geduurd voor ik het door had maar zodra iemand zijn stokjes neergelegd heeft neemt die een korte pauze. Wacht tot een of een aantal anderen hetzelfde doen en dan begint het hele ritueel weer van voren af aan. Diegene die weer begint met eten heft het glas weer aan. Erg streng gaat het er niet aan toe maar in principe eet je niet voor je gedronken hebt en drink je niet voor je geproost hebt. Als de tafel te groot is om de glazen te kunnen klinken tikt iedereen met de onderkant van zijn glas op de grote ronddraaiende glasplaat waarop alle gerechten geserveerd staan. Als je wel kunt klinken zal een chinees altijd proberen zijn rand van zijn glas onder dat van het jouwe te klinken, dit is een manier om respect te tonen door zich "lager" op te stellen. Menigmaal gebeurt het dan ook dat de glazen op de glasplaat belanden tijdens het klinken omdat het gewoon niet lager kan. Persoonlijk word ik wel eens een beetje moe van al dat geproost en voel ik me soms bezwaard als ik tussendoor een slok van mijn drinken wil nemen. Ennuh... onderweg naar het hotel koop ik langs de weg twee flessen Pi Jiu (bier) die ik voor het slapen gaan nog lekker in mijn eigen tempo opdrink! Het is vakantie dus dan mag het en... ik ben dan wel met een chinees getrouwd maar dat wil nog niet zeggen dat ik al zijn gebruiken moet overnemen... toch? ;-)

Met kop en staart

In China wordt alles gegeten dat maar enigzins te bereiden valt. Zo kennen we allemaal de verhalen over honden en katten. In dit deel van China wordt hondenvlees gegeten. Ik heb het 4 jaar geleden voor het eerst geprobeerd. Koud vlees in gelei. Ik vond het niet lekker en heb het bij een hapje gelaten. Het wordt echter op heel veel manieren bereid, getuige dit bord dat langs de weg staat bij Alan's moeder om de hoek. Het zegt dat er hondenvlees te koop is dat naar keuze bereid wordt. Warm, koud etc. Als je de foto uitvergroot (klik er op) dan zie je onderin de hond liggen. In eerste instantie dacht ik dat het iets ging dat met honden te maken heeft zoals wij dat gewend zijn, maar nee.

Niet alleen de ingredienten van gerechten kunnen je verbazen, zo heb ik gisteren zeewier gegeten en gellyfish, ofwel kwal. Heerlijk als het op de juiste manier klaargemaakt wordt. Vandaag kwam er een schotel gebakken visjes op tafel, compleet met kop en staart. Ik dacht : "Oh jee... hoe ga ik dit opeten??" Want, ik had me natuurlijk weer eens voorgenomen om alles te proberen en niets over te slaan, op slechts 1 voorwaarde: Dat wat op mijn bord ligt moet wel dood zijn! Je gelooft het misschien niet maar garnalen worden ook wel levend gegeten.

Anyway, je gelooft vast niet dat ik dit visje verorberd heb maar zie hier de foto van na mijn bemoeienissen :-)

Gelukkig was het de bedoeling dat je de kop er afhaalt... kijk es naar die tandjes.... brrrrr

(klik op de foto's voor de uitvergroting)

China traffic

Ons hotel ligt aan het stationsplein waar het de hele dag een drukte van jewelste is. Het plein is een busstation voor stads- en regiobussen. Ogenschijnlijk ongeorganiseerd. Geen bushaltes met haltebordjes die rijtijden of lijnnummer weergeven. Het hele plein staat vol bussen die af en aan rijden, via routes die hen op de momenten van aankomst en uitrijden het beste uitkomt. Er wordt bovendien door iedereen op allerlei momenten getoeterd, dat gaat de hele dag door. Ik heb er een filmpje van gemaakt. Klik op de foto voor de link naar Google Video.

Wil je nog meer beleven: Tik voor de gein bij Google Video of Youtube de zoekwoorden "China traffic" en vergaap je aan de capriolen die je hier dagelijks meemaakt.

Ogen in je achterhoofd

In Boshan moet je flink ver voor je uitkijken om te zien waar je moet lopen. De voet-paden... (eh... als je die nog zo mag noemen) zijn vaak zo slecht dat je veiliger op de straat kunt lopen, met alle risico's van het verkeer op de koop toe. Elke winkelier maakt zijn eigen straatje en dat moet bovenal opvallen. Wat maakt het uit als het niet aansluit op dat van de buren? Tel daarbij op dat het verder niet onderhouden of gerepareerd wordt en de chaos oogt compleet. Bovendien worden de trottoirs vaak in beslag genomen door drie rijen dik geparkeerde, al dan niet gemotoriseerde tweewielers.

Op de rijweg moet je evengoed goed uitkijken want daar kom je ook nog es allerlei gaten en obstakels tegen. Werk in uitvoering wordt zelden afgezet met hekken of linten, kapotte putdeksels meestal niet vervangen.  Dit exemplaar bij mijn schoonmoeder om de hoek lag er 4 jaar geleden ook al precies zo bij. Een half vergane rieten mand er in gepropt en wat keien moet mensen er op attent maken op te passen.

Dan zou verder een extra paar ogen in je voorhoofd nog goed van pas komen waarmee je constant omhoog kunt kijken. Is het niet een reclamebord waar een standaard formaat chinees met gemak onderdoor loopt en waar deze import hollandse spleetoog zijn kop moet laten zakken om er niet volop tegenaan te lopen dan zijn het wel de zwarte spaghetti die je overal boven je hoofd ziet. Op zich niets mis mee, de kabels zijn geïsoleerd en je zou ze dus zonder problemen vast moeten kunnen pakken. Soms sta je echter ineens oog in oog met een paar meter kabel dat naar beneden hangt te bungelen. Daar loop ik dan maar liever omheen. Je weet maar nooit of er stroom op staat.

Wie denkt dat ik me stoor aan alles wat ik hiervoor beschreven heb die vergist zich. Ik vind het heerlijk rond te lopen in een omgeving waar niet alles keurig netjes aangeharkt is, niet alles tot in de puntjes geregeld en waar niet met een woud van verkeersborden elk mogelijk risico opgeruimd lijkt. Ik geniet elke dag van wat ik zie en houd me voor ogen dat de mensen hier niet anders gewend zijn dan in deze omstandigheden te leven.

Dan blijven nog over de ogen in je achterhoofd. Waar heb je die dan nog voor nodig zul je denken? Nou kijk.... de mooiste plaatjes gaan verloren wanneer je als (hobby)fotograaf niet af en toe ook eens achterom kijkt. :-)

Thee eten

In China worden de familie- en vriendenbanden heel anders onderhouden dan wij in het westen gewend zijn. Iedereen houdt met iedereen contact. Dit houdt in dat telkens als wij in China zijn er bezoeken afgelegd 'moeten' worden. Oud klasgenoten waarmee je op school of universiteit veel mee optrok verlies je niet uit het oog. Schoonfamilie van broer en zus gelden als eigen familie omdat ze aangetrouwd zijn. Vanmorgen waren we op bezoek bij de schoonouders van Alan's broer. Twee vrolijke mensen die het goed hebben en in een mooi appartement wonen en dolblij  met ons bezoek waren. Al snel kwamen de foto's van ons vorige bezoek van 4 jaar geleden uit de kast. Deze keer moesten er natuurlijk nieuwe gemaakt worden.

In de namiddag kwamen we aan bij de tante van Alan. Zij woont met haar man in een zeer arme wijk van Boshan. Een deurbel is er niet maar de flat is klein genoeg om geen klop op de deur te hoeven missen. De omstandigheden waarin zij wonen is in westerse ogen schrijnend. Mijn familie die zich "het washok" van Ramele 35 in Raalte goed herinneren weten wat ik bedoel als ik de woonkamer zou omschrijven. Wij zouden er onze fietsen stallen.
Alan's tante is een zuster van zijn in 1998 overleden vader. Ze opende de deur, sjofel gekleed in haar daaglijkse, typisch chineese kloffie en wit geschuimde mond van tandpasta. Alan stond als aan de grond genageld alsof hij een geest zag. Oog in oog stond hij met zijn tante die nu wel heel erg veel op haar moeder lijkt, zijn in dit voorjaar op 98 jarige leeftijd overleden grootmoeder die  altijd bij zijn ouders ingewoond heeft. Tante leek altijd al op haar moeder maar door haar gezondheidstoestand is de gelijkenis nu nog treffender. We zijn hartelijk ontvangen en de thee vloeide weer rijkelijk... met van die drijvende theeblaadjes die je eerst moet wegblazen als je de thee wilt drinken in plaats van eten! :-)

Met kop en staart II

Reactie op Edi's bericht op "Met kop en staart"

Alan vroeg ook meteen of ik het niet lekker vond omdat ik (achteraf) wist dat het hondenvlees was wat ik gegeten had. Dat is het niet. Er zijn meer koude gerechten met vlees en allerhande en die zijn ook niet mijn favorieten. Het idee van  hondenvlees maakt me niet uit, ik heb wel gekkere dingen op mijn bord gehad. Wat te denken van:
Zeewier, kwal, gebakken krekellarven, varkensoren, runderpenis (ja, je leest het goed!!), pens, longweefsel, krokant gebakken visjes (die je dus wél met kop en staart in een keer opeet.)

Ik zei al eerder dat wat ik wil proberen wel dood moet zijn. Gek? Lees onderstaand stukje maar eens dat ik voor jullie gemak even vertaald heb vanuit dit artikel;

Michael zegt: Toen de Dronken Garnaal in een glazen schaaltje geserveerd werd, probeerde ik voorzichtig het afdekkende schoteltje te verwijderen voor een kijkje van dichterbij. De serveerster hield meteen het dekseltje omlaag en legde me uit dat de garnaal meer tijd nodig had om lamzat en lazarus te worden. Daarna schonk ze mijn glas ook nog maar eens vol met bier.

Na nog 5 minuten van gemeenschappelijk bezatten en al proostend ging ik met mijn eetstokjes het gevecht met de garnaal aan. Ik trok een van de grotere garnalen uit en hield hem voor de camera. Een van zijn lange armen strekte zich langzaam uit en prikte in mijn vinger. We lachten er om. Daarna legde ik de dronkaard op mijn schoteltje en gebruikte mijn vingers om zijn kop er af te trekken. Na de onthoofding strekten de lange armen zich weer uit maar langzamer dit keer. Ik stopte het langzaam kronkelende beest in mijn mond en begon te kauwen. Zacht, zoet en heerlijk van smaak. Levend vlees.

Nou, daar gril ik dus wel van en daar zal ik dus ook nooit aan beginnen! :-)

Vakantieplanning

De vakantie in onze vakantie is gepland. Van maandag 6 oktober t/m dinsdag 16 oktober zijn we de hort op. Vandaag hebben we de reis geboekt naar Shanghai, Zhou Zhuang, Hangzhou en Beijing. Daarna zijn we nog een kleine week in Boshan bij de familie. Ons reisschema ziet er als volgt uit:

06/10 Met de auto van Zibo naar Jinan met 1 hotelovernachting om vroeg op het vliegveld te kunnen zijn. 07/10   08:00-09:25    vliegen van JINAN naar SHANGHAI
09/10   10:55-12:30    busreis SHANGHAI-ZHOUZHUANG
10/10   11:00-12:30    busreis ZHOUZHUANG-HANGZHOU
13/10   12:00-14:00    vliegen van HANGZHOU naar BEIJING
16/10   11:15-15:10    treinreis BEIJING-ZIBO (trein d55)

VoorAlan'smoeder wordt het de eerste keer van haar leven dat ze in een vliegtuig stapt. We zijn erg benieuwd hoe ze het zal beleven.

Links naar:

Google afbeeldingen van Shanghai

Website Zhou Zhuang

Google afbeeldingen Zhou Zhuang

Google afbeeldingen Hangzhou

Twee maal...

Vanavond waren we samen met Alan's klasgenoten voor het avondeten. Het is een groep van zo'n 15 mensen die elkaar kennen van de middelbare school en er waren er 9 van aanwezig. In China is het de gewoonte dat ook dit soort contacten worden onderhouden. Vanwege de de gezamelijke jeugdherinneringen ervaren zij het meer als een familieband dan als vriendschap. De avond begon leuk met een oude klassefoto uit 1987 die iemand meegebracht had. Ik werd gevraagd of ik Alan tussen de 50 personen op de foto kon vinden. Ik heb eerder foto's van Alan uit die tijd gezien en wellicht tot ieders verbazing wees ik hem na enig turen zonder moeite aan. We schoven aan en de maaltijd begon zoals gewoonlijk met veel geklink. In tegenstelling tot wat ik gewend ben deed Alan vrolijk mee. Keer op keer sloeg hij de hele glaasjes bier in één keer achterover. "Waar ben JIJ nou mee bezich??" vroeg ik hem verbaasd toen hij na het derde glas een hoofd had, zo rood als een biet. "Ik moet van hun!" was zijn antwoord en inderdaad, dit hoort bij de gewoonten. Normaalgesproken doet hij hier echter nooit aan mee. Plots verliet Alan de tafel en snelde weg. Ik had al lang gemerkt dat hij helemaal zichzelf niet was. Hij reageerde verder ook niet op mijn steeds bezorgder wordende blik nadat zich op zijn armen grote rode vlekken ontwaarde en ik zijn rood doorlopen ogen zag. Halverwege de avond kwam het verlossende woord. Alan sloot de deur achter de serveerster die de kamer verliet en begon de groep toe te spreken. "Ik ga het ze vertellen" had hij me eerst nog zachtjes toegefluisterd. Op slag werd ik zenuwachtig want deze avond kon nog wel eens een minder prettig vervolg gaan krijgen.

Alle blikken stonden op serieus en sommigen waren zichtbaar geschokt van wat men te horen kreeg. Iedereen bleef aandachtig luisteren en lieten Alan helemaal uitspreken, zonder hem in de rede te vallen en dat op zich is iets wat ik hier nog niet eerder meegemaakt heb. Na het hele verhaal was het misschien 2 hele lange seconden doodstil totdat  één van hen van tafel opstond. Hij nam het voortouw en de rest volgde direct zijn voorbeeld. Men hief het glas en feliciteerden Alan en mij met onze relatie. "Als jullie gelukkig zijn, dan zijn wij gelukkig voor jullie!" De tranen stonden ons in de ogen, zo blij waren we met de manier waarop er zo goed gereageerd werd. Menig maal luidden er nog woorden van gelijke strekking bij de volgende toasts. We kregen het pas echt te kwaad toen er tweemaal tegelijk geklonken werd. Dit is alleen gebruikelijk bij een toast op huwelijksgeluk, net als in het chinese karakter dat alleen voor dit doel gebruikt wordt, één voor iedere partner... twee maal.

Zeer klein behuisd

Vandaag regende het dus een lekker daggie om binnen te blijven. We zijn de hele dag bij Alan's moeder geweest. Broer, schoonzus en neefje wonen op de 5e verdieping in ene nog kleiner appartement. Zij waren beneden dus met zijn zessen op elkaars lip, maar het schijnt niemand te deren, men is niet anders gewend. Het appartementje is zo klein dat je een supergroothoeklens op je camera nodig hebt om de ruimten goed inzichtelijk te kunnen fotograferen. Daarom heb ik me vandaag maar eens gestort op mijn andere grote hobby, tekenen. Op de computer welliswaar... dus ik kan jullie de resultaten tot nu toe laten zien en jullie een blik gunnen in Alan's ouderlijk huis waar men ooit met 4 personen gewoond heeft en waar nu Alan's moeder alleen woont. Kom, ik leid je even rond... klik op het plaatje om een grote afbeelding te krijgen.

Kijk eerst eens naar de maatvoeringen  en vergelijk die eens met je eigen (ouderlijk) huis om een idee te krijgen van de kleine ruimte.

Via het trappenhuis kom je in een klein halletje dat tevens dient als eetkamer. Je ziet de koelkast, een water dispenser en de eettafel. De laatste wordt naar het midden geschoven voor het eten. Klapstoelen er omheen en als er dan iemand aanklopt wordt het passen en meten om die binnen te laten. Mijn vaste plekje is pal voor de deur en de koelkast, bij het bier natuurlijk ;-)

Vanuit de hal kijk je door een schuifraam het keukentje in. Pieperdepiepklein en totaal anders dan wij gewend zijn. Er hangt een spoelbak en er staat een kolenkacheltje. Dat is meteen het enige dat er vast in zit. Verder een pied-de-stalle met lampetschaal voor het 'ritueel' handen wassen. Het aanrecht is een klein houten kastje van ongeveer 80x45x60 (lxbxh) Hier wordt velal gebukt aan gerechten gewerkt. Heet water wordt dagelijks gekookt en bewaard in verschillende thermoskannen die ook nog eens op dat kastje staan. Koken gebeurt vanwege ruimtewinning nu in het raamkozijn waar 4 jaar geleden aan de buitenkant een raam-erkertje aan is opgehangen.

In de doorgang naar het toilet en de keuken is aan het plafond een extra bergruimte gecreëerd. Het toilet dient bovendien nog eens als doucheruimte. Tegenwoordig hangt er een kleine boiler maar de vorige keer hing er nog een emmer aan de muur waar voor het douchen kokendheet water in gegoten werd. Een ingenieus systeem met een tuinslang koud kraanwater hevelde het hete water uit de emmer mee en gemengd kwam het als warm water uit een primitieve douchekop. De WC is bovendien zo klein dat ik er amper zou kunnen keren om mijn brede rug af te spoelen.

De twee kamers worden als woon-/slaapkamer gebruikt. De linkerkamer op de tekening was de slaapkamer die Alan met zijn grootmoeder deelde toen hij nog thuis woonde. De andere slaapkamer was de ouderlijke slaapkamer en overdag woonvertrek. De chinese bedden worden (nog steeds) gebruikt als zitplaats. De kamer van oma wordt tijdelijk gebruikt als berging en het bed van oma staat nu leeg. Geen lattenbodem zoals wij die kennen maar gewone houten planken waar slechts een gevlochten rieten- of bamboe mat als matras overheen lag. Zo slapen de chinezen. De hotelbedden hebben hele dikke matrassen maar maak nooit de fout om bij het betrekken van je hotelkamer jezelf op het bed te laten ploffen ... een houten plank doet er namelijk niet voor onder! Tot mijn standaard uitrusting hoort dus een luchtbed.

(Zodra ik meer getekend heb zal ik een nieuw plaatje plaatsen.)

Koffers inpakken

Nee, we gaan nog niet naar huis, nog lange niet, nog lange niet... We gaan naar Shanghai, maar als trouw lezer van mijn blog weet je dat natuurlijk al lang! :-) Morgen vertrekken we dus ga ik nu mijn koffer nog even overpakken in een kleinere. De grote koffer blijft achter in het hotel waar we na de tiendaagse uitstap weer voor een week in terug keren.

Alle geboekte hotels hebben internetverbinding dus als het goed is kunnen jullie ons blijven volgen. Bovendien zal ik op zoek naar een mogelijkheid om vanuit hier een online fotoboek te plaatsen want de komende dagen zal ik ongetwijfeld veel meer plaatjes te schieten hebben!

Keep in touch! :-)

Even kort...

Vandaag was een dag van o.a. wat boodschappen doen en een taxirit van Boshan naar Jinan. Ons hotel staat zo ongeveer pal aan de landingsbaan. Morgenochtend rollen we zo uit bed het vliegtuig in. Dit hotel oogt meer als een westers **** hotel. Een waterdispenser voor heet en koud water en een theeservies verraadt dat we nog altijd in China zitten.

Een klasgenoot (Alan heeft ze kennelijk overal zitten) heeft ons meegenomen naar het centrum van Jinan. Deze stad was ooit bekend van de vele bergwaterbronnen. We bezochten een park dat om zo'n bron heen gebouwd is. Alles nep zoals chinees soms nep kan zijn en helemaal op het tourisme ingericht. In een grote vijver waren in het midden 3 waterbulten te 'bewonderen'. Dit zouden dan de beroemde bronnen zijn... natuurlijk heb ik mijn polarisatiefilter op mijn camera gezet en geprobeerd de schittering van het water weg te nemen. Ik heb namelijk het sterke vermoeden dat er gewoon 3 waterpompen onder water aan het werk zijn... Na dit spektakel (bwhaha) zijn we naar een restaurant getogen waar.. je raadt het nooit, nog 4 klasgenoten zaten te wachten. Een lange zit hoor... met familie eten is toch wat ontspannener en losser. De twee vissekoppen (die grotendels gegeten worden) heb ik na 2 hapjes gelaten voor wat ze waren... ik dacht een van de ogen op iemands lepeltje gezien te hebben toen die het naar binnen slurpte. Aangezien 2x2=4 en 4-1=3... nog 75% kans dat ik dus het risico zou lopen dat ik het andere oog tussen mijn stokjes zou krijgen. Dit wilde ik niet lopen.

Enfin. Geen tijd om de foto's van de camera te halen om mijn vermoedens van de bronnen te staven. Morgen om 6 uur op. Dus dat bewaren we voor morgenavond in Shanghai. Tot dan.

Geen drol.

Vanmorgen ruim op tijd wakker geworden om op tijd in de eetzaal te zijn voor het ontb... ik krijg dat woord om 6:30 uur in de ochtend niet eens mijn strot uit... laat staan dat er iets door naar beneden kan. Toch maar iets geprobeerd van het buffet... veelal hetzelfde dat men 's middags ook voor de luch kan eten, misschien iets minder spicy, dat dan weer wel.

Voor Alan's moeder was het de eerste keer dat ze ging vliegen. We konden nauwelijks aan haar ontdekken of ze er nerveus voor was. Eenmaal de riemen vast bleef ze strak voor zich uitkijken. Op de taxibaan en tijdens het opstijgen hield ze haar ogen dicht. Toen we los van de grond waren spoorde Alan haar aan om even naar buiten te kijken. "Ooh? Zijn we al in de lucht, ik heb er helemaal niets van gevoeld!?!? Ze keek omlaag en zei: "Het is helemaal niet hoog!" Ze genoot en af en toe kneep ze hem als er turbulentie was, dat vond ze zo te zien wel een beetje eng. We moesten lachen toen ze zei dat vliegen beter is dan de autorijstijl van Alan's klasgenoot die ons gisteren van het vliegveld ophaalde.

Het hotel in Shanghai ligt in een buitenwijk vlak bij de metro. Expres gedaan zodat we makkelijk overal heen kunnen. Bij het verlaten van het hotelkamer stapten we de lift in. Deze ging echter al zo snel weer dicht dat Alan's moeder bijna buiten bleef staan. Enfin, we werden door de receptie geaviseerd de bus te nemen, veel goedkoper en veel sneller. OK, dan zien we onderweg ook nog wat dacht ik. Terwijl Alan op het haltebord de uitstahalte zocht stopten er al twee bussen die we lieten gaan. Het viel me op dat dat razendsnel gaat. De bus stopt, gooit zijn deuren open, mensen stappen door elkaar in en uit, deuren gaan dicht en meteen rijden. Er wordt nergens op gewacht. Ik zag het al voor me dat we Alan's moeder moesten uitzwaaien terwijl wij nog op de halte stonden of dat ze languit in het gangpad gestrekt ging omdat ze niet tijdig een plaatsje had kunnen vinden om te gaan zitten, dan wel vast te houden. De taxirit van ruim een half uur had ons maar 7 euro gekost, een schijntje dus. We besloten om alles met de taxi te gaan doen, goedkoop en toch snel en het kost geen drol.

Onze eerste dag hier kent vele indrukken, waarover morgen meer. Het was een lange dag en ik ben het zat. Ik wil liggen, mijn billen doen zeer van alle veel te lage houten stoelen. Nog even mijn luchtbed oppompen, 1 minuutje werk met de elektrische pomp die we meegenomen hebben. Oh ja... de medicijnen tegen de diarree die ik had werken wel heel erg goed.... het is gestopt maar er komt nu zelfs geen drol.

Fotoalbums

Deze ochtend even de eerste fotoreeksen in albums geplakt. Hier is de link naar mijn openbare albums. De titels wijzen voor zich.

http://picasaweb.google.com/A.vanderPutte

Er zullen meer albums volgen, sla de link op bij je favorieten zodat je ze makkelijk weer terug kunt vinden.

Nu douchen en Shanghai weer onveilig maken :)

Hai Shanghai, dag 1

Eigenlijk zijn we tien jaar te vroeg in Shanghai, hoewel... de Chinezen bouwen dag en nacht door aan de vele nieuwe wolkenkrabbers die de komende jaren als paddestoelen uit de grond te lijken moeten schieten. Shanghai maakt zich op voor de World Expo 2010 en is op dit moment net zo'n grote bouwput als Beijing in de aanloopjaren naar de Olympische spelen. Overal schuttingen en omleidingen. Hele woonwijken zijn gesloopt en omgetoverd tot diepe bouwputten. Het weer werkt ook niet mee. Dikke bewolking maakt alles grauw en mistig.
De Oriental Pearl leek meer op een mislukte ruimteraket uit de jaren vijftig dan op de beroemde publiekstrekker die al sinds de opening in de jaren '90 miljoenen bezoekers getrokken had. De eerste dag had ik eigenlijk een beetje spijt dat ik mijn zin doorgedrukt had om Shanghai te bezoeken. Diverse vrienden en klasgenoten (daar zijn ze weer ;-) hadden zich afgevraagd of we ons er niet te veel van voorstelden.

Gelukkig was er de Nanjing Lu, zeg maar de zeer uit de kluiten gegroeide Kalverstraat van Shanghai.

Alan zocht nog wat zomerkleding dus die ging met moeders winkel in winkel uit en had er zo te zien best lol in. Op zich vind ik winkelen ook leuk maar als alles bij maat 48, hooguit maat 50 stopt ben ik snel uitgekeken :-\

Ik bleef dus buiten wachten en zag het rond 18:00 uur langzaam donker worden. Het grauwe, bijna overbevolkte voetgangersgebied veranderde al snel in een wonderlijk spel van gekleurd licht en warme kleuren. Naar mate de avond vorderde begreep ik waarom Shanghai ook wel het Parijs van Azië genoemd wordt.

Helemaal gek werd ik van de mensen die op me afkwamen met gelamineerde afbeeldingen van koopwaar die ze aan de man proberen te brengen. Als ik zo'n 300 keer heb moeten gebaren dat ik geen interesse had dan overdrijf ik niet eens. Met 1x afwijzen zijn ze vaak niet tevreden en na verloop van tijd verloor ik soms mijn geduld. Na mijn "Which part of my 'NO THANKS' didn't you undestand?" vergezeld van een voor hun meer zeggende blik was het dan meestal wel afdoende om ze af te laten druipen. Maar, nog geen drie tellen later... "Watches buy? Very cheapo... Bags? Very good prices... Massage? Very pretty ladies!" Langzaam heb ik geleerd ze maar helemaal te negeren en nu begin ik ze zelfs al te herkennen. Voordat ze één woord uitgebracht hebben begin ik al afwijzend te zwaaien met mijn hand. Nee, als ik hier op straat iets zou willen verkopen zou ik petjes en T-shirts gaan brengen met op de voorkant in het chinees: "Don't ask me anything! en de achterkant iets van "I won't buy anything!" Wedden dat ik zo los ben?

Hai Shanghai dag2

De tweede dag was minder zwaar. Het Manhattan van Shanghai is op straat veel rustiger en nauwelijks last van opdringerige lieden die hun koopwaar proberen te slijten.

Eerst het Shanghai Wolrd Financial Centre bezocht. Deze wolkenkrabber is met 492 meter het hoogst in de wereld en sinds kort open voor publiek. Vanwege het ontwerp had het al snel de bijnaam Flesopener. Op de 100e etage kijk je door de glazen vloer 420 meter naar beneden waar de auto's nog kleiner zijn dan de dinky toys uit je jeugd.

Na ons vergaapt te hebben aan de vergezichten baanden we ons een weg tussen de bouwplaatsen door naar de Oriental Pearl. Hoewel Alan dacht dat het uitzicht minder spectaculair zou zijn wilde ik het er toch op wagen. Once in a lifetime dat we hier zijn en die kans wilde ik niet laten liggen. Omdat we met mijn 67 jarige schoonmoeder erbij alles op ons dooie gemakkie doen was het al tegen vijven toen we bij de toren arriveerden. Mooizo! Hadden we de vorige avond aan de andere kant van de rivier van de verlichte overkant genoten, deze keer zouden we de zonsondergang dus vanaf de andere kant bekijken. Al met al, een bewonderenswaardig schouwspel en natuurlijk heel veel foto's gemaakt. (deze volgen morgen)

In de Pearl zijn nog allerlei attracties te vinden op de weg naar beneden. Zo is er een ruimtevaart tentoonstelling (ik zat er dus toch niet ver naast met mijn mislukte ruimteraket van de avond ervoor) Saai dus snel doorlopen. Toen spoorde Alan ons aan om door te lopen zodat we net op tijd zouden zijn voor de film, het hek ging bijna dicht en we konden nog net naar binnen. De entree van de 'film' deed mij al vermoeden waar we terecht zouden komen... en inderdaad, bij het betreden van de 'filmzaal' werden met een 3D feel-o-rama spektakel mijn vermoedens bevestigd. Mijn schoonmoeder heeft nogal last van reisziekte, en nu moesten we plaatsnemen in een soort van ruimtevaartstoel voorzien van diverse grepen waaraan je je vast kunt houden. Om het compleet te maken moest de veiligheidsriem ook nog eens om. Oops!
De "film van ome Alan" begon en plots zaten we in het treintje van 's werelds grootste roller coaster, op weg naar de vrije val. In je stoel voelde je schijnbaar elke onregelmatigheid in het spoor dat ons naar boven leidde. Als dat maar goed gaat. Eenmaal boven vielen we met veel gedonder de diepte in, de veiligheidsriem was niet voor niets want een kleine chineesje als mijn schoonmoeder is, zou zonder meer uit haar stoel gevlogen zijn. Een zeer ruige rit met alle loopings en scherp bochtenwerk volgde. Slagharen en de Efteling zijn er niets bij. Af en toe keek ik naar rechts en zag mijn schoonmoeder met grote lach op haar gezicht en haar ogen stijf dicht de handgrepen van haar stoel verbuigen. Na nog een ruige motorrit door de woestijn en een snelle afdaling op ski's die hopeloos mis ging werd het donker voor de ogen. De stoelen keerden terug in hun beginpositie en opgelucht stapten we uit. Alan gaf direct toe aan zijn moeder dat hij zich vergist had en dat hij nog banger geweest was dan haar. Zij had echter nergens last van gehad en stapte vrolijk lachend uit de stoel. Een taaie, die schoonmoeder van mij :)

Loekie loekie...

Vanmorgen in de taxi gestapt om naar het busstation te gaan waar we de bus naar Zhou Zhuang zouden nemen. Een praatje met de taxichauffeur leerde dat een rit naar Zhou Zhuang 300 RMB moest kosten, 30 euro dus en dat voor een rit van ruim een uur en ook nog voor de deur van het hotel afgezet. Met de bus... ik wil er niet eens aan denken. Ik sprong een bult in het dak toen Alan vertelde dat we meteen door reden. Als je de bussen hier ziet, de een nog erger dan de ander. Nou ben ik niet zo lenig, dat was vroeger. Ik zag mezelf al klem tussen twee stoeltjes... ALS je al kan zitten. Goed geregeld dus. Bye Bye Shanghai!

Het Venetië van Azië, Zhou Zhuang. Ik heb er rond-gelopen met gemengde gevoe-lens. Eigenlijk dacht ik dat het nog een dorp in functie is, waar vooral gewoond wordt en waar je als bezoeker doorheen kunt lopen. Een beetje Giethoorn op zijn chinees zeg maar. Niet dus. Het is een afgesloten deel van het dorp waarvoor je moet betalen om er in te kunnen. Er wordt wel in gewoond maar als het 10% van de 'woningen' is, dan is het veel. Het meeste is omgebouwd tot restaurants en de vele souvenirshops... als het al niet nieuw-oud opgetrokken is. Allemaal zo nep als het maar zijn kan. Deze plaats is dan ook vooral mooi aan de waterkanten en op de kanalen. De tussenstraatjes meid ik liever, hoewel we er best wat leuke dingen gekocht hebben. Hoe kun je soms ook weigeren binnen te gaan als je met een grappig accent engels wordt uitgenodigd: "Helloo... loekie loekie? Kom have loekie inside."

Verder kan ik er weinig over zeggen, kijk zelf de foto's maar zou ik zeggen. http://picasaweb.google.nl/A.vanderPutte

24 uurs diensten

Dat chinezen hun geld moeten verdienen met hard werken is algemeen bekend lijkt me zo. Dat je als taxichauffeur in Shanghai 24 uur achter elkaar op de taxi zit is misschien minder bekend. Je deelt je auto met een collega die het stuur om 5 uur in de ochtend van je overneemt. Nu begrijp ik ook waarom de meeste taxi's er compleet uitgewoond uit zien... er is nauwelijks tijd of er wordt nauwelijks tijd besteed aan een flinke poetsbeurt. Niet gek dat ik vorige week grote zwarte vegen over mijn schone witte overhemd had... Voortaan even uitkijken hoe ik een taxideur dicht gooi of even mijn handen wassen :-)

Suzhou.... is voor ons eigenlijk alleen  maar een tussenstop voordat we morgen vanuit hier de trein naar Hangzou pakken. Het is een vies versleten moderne stad, alles even grauw. De stad is voornamelijk bekend vanwege de vele Chinese tuinen maar in oktober is natuurlijk alles al gesnoeid en op een paar waterlelies na uitgebloeid. Voor mij doodsaai maar Alan en mijn schoonmoeder hebben in ieder geval genoten. Ik dus ook weer blij.

Shoppen

Dat gaat in China heel anders dan bij ons. Het is hier onmogelijk om op je gemakkie overal ongestoord rond te neuzen. Ik neem je mee naar een willekeurig warenhuis ter grootte van laten we zeggen de V&D in Haarlem. Laten we beginnen op de kleding.

In elk kledingrek 'hangt' een verkoopster. Als je alleen al een blik werpt op haar rek dan heb je haar aandacht. Al dan niet verveeld wacht ze iedere klant op en heet die welkom. Vervolgend begint ze allerlei kleding uit het rek te trekken die ze je begint aan te prijzen. In het ergste geval worden overhemden onder je kin gedrukt en broeken aan je heup gehangen.

Schoenen passen? Dat kan, maar waag het niet er een rondje mee te lopen. Je zet je rechtervoet in de bijbehorende nieuwe schoen op een klein matje dat amper groter is dan de schoen, wiebelt wat met je tenen en je hielen. Steunt er wat bij en als je nog zin hebt mag je ook de linkerschoen passen... maar wel eerst die rechterschoen weer uit. Gelukkig gaat het niet overal zo maar ik heb het zien gebeuren toen we schoenen zochten voor Alan's moeder.

Het Amerikaanse begrip 'department store' wordt hier soms erg ver doorgevoerd. Op de horlogerie bijvoorbeeld alle merken in aparte vitrines. Op zich niet vreemd maar elke vitrine heeft ook weer zijn eigen bediende. Het is dus vaak drukker achter de toonbanken dan er voor. Behulpzaam zijn ze wel, zonder te hoeven vragen worden horloges boven het glas gehaald, wijs maar aan. Als je twijfelt over welk merk je precies zoekt dan zul je dus verschillende toonbanken afmoeten en word je steeds weer door anderen geholpen. Een vergelijkend warenonderzoekje ter plaatse is dus ondoenlijk, zo niet onmogelijk.

Goed, laten we iets gaan kopen. Iet simpels... batterijtjes. Groot en klein maar lang niet alle maten, alles zit achter glas. De verkoopster zoekt naar de sleuteltjes van de vitrine, opent de kast, haalt er uit wat je nodig hebt, sluit de vitrine, bergt de sleuteltjes op, en toont je het product. Als het precies is wat je hebben moet schrijft ze op haar gemak een aankoopbonnetje uit. Hiermee ga je naar een kassier die ergens in de winkel in een klein glazen hokje van nog geen vierkante meter woont. Je overhandigt hem je bonnetje. Hij schrijft wat gegevens over van jouw bonnetje in zijn administratie en dan kun je eindelijk van je geld af. Met een flinke zwaai gaat het stempel onderweg van het kussentje naar je bonnetje om daar met een ferme klap een uitgedroogd afdrukje na te laten ten bewijze van je betaling. Met het gestempelde bonnetje zoek je de weg terug naar de vitrine waar je je batterijtjes gevonden had (waar was die ook weer?) Je overhandig het gestempelde bonnetje en eindelijk heb je je batterijtjes. Dit gaat dus zo met alles dat je koopt, je overhemd, je broek, je horloge en je batterijtjes. Zo ben je al snel 1.5 uur verder. Als ik er aan denk zijn mijn batterijtjes al weer op!

Veel bekijks

Het gebeurt regelmatig dat ik opval. Zelfs in een toch door buitenlandse toeristen veel bezochte steden als Shanghai en Hang Zhou waar we vandaag gearriveerd zijn. Mijn postuur, mijn lengte en anders wel mijn gezichtscoiffure trekt nogal eens de aandacht. Mensen schromen er ook niet voor om stil te staan, een rondje om me heen te lopen om daarna mij aanstarend voor me te blijven staan. Vandaag was er weer een die me van top tot teen stond te bekijken en vroeg aan Alan: "Waar komt hij vandaan? Hij lijkt helemaal niet op een Amerikaan!" Na dit kleine oponthoud liepen ik tevreden verder... een complimentje op zijn tijd doet me goed :-)

Bamboo

Bamboo kennen we in Nederland ook al heel lang. In de jaren vijftig en zestig waren de bamboo meubeltjes, plantenrekjes, schemerlampen en weet ik wat nog meer niet aan te slepen. Wie begon er ooit niet te vissen met een bamboo hengel?
Ik heb een oom die in de jaren zestig steigerbouwer was. Hij sjouwde zich een breuk aan de houten steigerbalken en dito steigerplanken. Later kwamen de stalen steigerpijpen, een stuk lichter en veel sterker.
Hier in China zie je heel vaak  steigerwerk van Bamboo. Indien de juiste maten toegepast doet het qua sterkte niet onder voor stalen steigerpijpen. Voor de steigervloeren worden veelal gevlochten matten van bamboospanen gebruikt. Kweenie... als ik zo es kijk waarmee de steigerdelen bij elkaar gebonden zijn denk ik dat ik toch liever de stalen steigerwerken prefereer... er even vanuit gaande dat ik überhaupt een steiger zou durven beklimmen! ;-)

 

(Bijgaande foto's zijn overigens niet van mijn hand maar geven een alledaags voorkomend beeld goed weer.)

Nummertje trekken

Wat ik vanavond gezien heb ken ik enkel van de wachtrij bij de slagerij, het loket van burgerzaken op het gemeentehuis of onze afhaal-chinees. In Hang Zhou is een zeer populair restaurant waar je heel goedkoop en heel lekker kunt eten. Kijk, da's nou weer het voordeel als je met je eigen Chinees op stap kunt, die kent zelf de weg of heeft connecties waar hij allerlei tips van kreeg. Eenmaal binnen en na wat gebabbel met een van de bedienden kregen we te horen dat alle tafels bezet waren en het verzoek of we wilden wachten. Als je persé hier wilt eten zei ik tegen Alan heb ik geen probleem hoor. Toen kregen we een plastic kaartje met een volgnummer in ons handen gedrukt en of we even mee wilden lopen. Daar belanden we in een gangetje waar een aantal stoelen stonden, vol met andere wachtenden. Wij hadden nummer 68 en ik zag nog iemand met een nummer ergens in de vijftig rondlopen. De verbazing was kennelijk van mijn gezicht te lezen, Alan moest lachen. Een behulpzame serveerster zou proberen ons boven voor het raam te krijgen... eventueel zonder volgnummer. Kweenie of ze dat deed voor mijn schoonmoeder of voor die (in deze tijd van het jaar nog slechts enkele) buitenlander. Dit leek te lukken maar een andere serveerster was ons net voor met een ander echtpaar. Gelukkig kwam er een andere tafel vrij, niet aan het raam maar wat maakt dat uit als je trek gekregen hebt? We hebben heerlijk gegeten. Pittiger schijnt nog te kunnen maar dit ging nog net... en dat zeg ik toch niet snel. Alleen het bier.... sowieso wordt er overal kermisbier geschonken, verder als 3.6 of 4% alcohol kom je vaak niet. In dit restaurant kwamen we echter niet verder dan 2%, een hoog bucklergehalte. Limonadebier... brrrr.

Oh ja, met zijn drietjes zaten we vol en waren we klaar voor het totaalbedrag van € 8.50 .... inclusief limonadebier!

even tussendoor...

We zijn alweer zo'n beetje op de helft van onze vakantie en dus ook deze weblog. Sinds vandaag hangt er een pen aan mijn cameratas en heb ik een stukje karton bij de hand. Er schieten me vaak dingen te binnen waarvan ik denk: Dat moet ik vanavond ff opschrijven voor de blog. Of die avond komt het er niet van... of ik ben alweer vergeten wat ik nou ook al weer zou schrijven. Nu maar hopen dat ik mijn kartonnetje en mijn pen niet vergeet te gebruiken :-)

Overigens wil ik jullie allemaal bedanken voor de leuke reacties die zowel via de blog als via de email binnengekomen zijn. Dat maakt het voor mij des te leuker om het bij te houden en het geeft toch een extra tintje aan onze reis. Toppie! Ennuh... ookal zijn het niet iedere dag meesterstukjes, vooral blijven lezen hoor! :-)

Wie durft er...

...van mijn schoonmoeders thee te drinken?
Er zijn vele soorten thee in China en thee wordt niet alleen getrokken van theebladen. Deze kruidenthee bestelde mijn schoonmoeder... heel bijzonder. Zelf heb ik al eens thee gedronken die getrokken was van bloemetjes. De bloemetjes (als kleine margrietjes) dreven letterlijk in de thee. Leuk om een keer geprobeerd te hebben maar doe mij maar gewoon. Zoals het glas van Alan op de achtergrond, groene thee. Hier zijn ook heeeeeel erg veel soorten in te krijgen, goeie maar ook minder goeie kwaliteit. Sommige thee blijft drijven. Deze moet je eerst wegblazen voordat je kan drinken. Dit vergt een handigheidje, als je gewoon blaast drijft de thee in rondjes en zit je alsnog te kauwen. Ik heb nu een beetje door hoe het werkt.
Als je een chinese theebeker hebt dan kun je het dekseltje gebruiken om de blaadjes opzij te schuiven.

Als je ergens een kort bezoek brengt krijg je vaak meteen een kop thee onder je neus. De thee van het huis verschilt per adres, het gebruik daarentegen niet. Meestal zit de thee los in je beker. Als je geluk hebt onderin en anders zwemmen ze nog een poosje rond aan de oppervlakte totdat ze uiteindelijk verzuipen. De gastvrouw of -heer blijft net zo lang water bijvullen totdat je weer vertrekt. Ook als je nog maar twee slokjes gedronken hebt, hup. Drink nooit je beker helemaal leeg, dan droogt de thee uit. Als je niet meer lust drink je gewoon niet meer van je thee. Je zult nog wel worden aangespoord om te drinken en voor je fatsoen zet je dan, tegen de tijd dat je vertrekt de beker nog maar een keer aan je mond. Wie denkt dat er na de thee het bier getapt wordt komt bedrogen uit. In china wordt alleen gedronken tijdens het eten. Een snack is er vaak wel, tijdens de thee knabbel je meestal op zonnepitten of andere zaden die je tussen je tanden van het omhulsel moet zien te ontdoen... ook een vak apart trouwens.

Morgen gaan we naar een theemuseum, ik ben heel benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen.

Nieuwe foto's

Ik heb nieuwe foto's geplaatst op http://picasaweb.google.com/A.vanderPutte

Hoewel het met 20-25 graden een lekker temperatuurtje is, de zon wordt meestal bedekt dor een dikke wolkenlaag... helaas zijn er veel foto's daardoor wat grauw en saai.

Hangzhou dag 2

Zonsondergang vanaf ons terrasje aan het Xi Hu meer in Hangzhou. Och, och, wat heb ik toch een rotleven hè! ;-)

Hangzhou is een mooie stad, voor zover wij tenminste kunnen oordelen in slechts 2 dagen. Ons hotel is vlakbij West Lake (Xi Hu) en we hebben hoofdzakelijk onze tijd in deze omgeving doorgebracht. Het is een populaire trekpleister voor dagjesmensen en toeristen. Niet zonder reden, een pracht meer, eilandjes die je met bootjes kunt bezoeken, wandelen en fietsen op huurfietsen.... hoewel dat laatste linke soep is vanwege het drukke zooitje ongeregeld ofwel het verkeer hier. Theehuizen met thee en jawel, je kan er zelfs een kermisbiertje drinken... maar dan rekenen ze wel de prijs die je betaalt als je van het buffet eet. Enfin, dan nog steeds ben je goedkoper uit dan een 2 glazen bier op een terras in Nederland.

Wat me vandaag weer opviel...

Thee, chinezen drinken het als dorstlesser en nemen het overal mee naar toe. Ze stoppen het ook overal in. Speciale theeglazen met een deksel die je in de winkel kan kopen maar waarom geld uitgeven als een oude glazen pot ook dienst kan doen? De kapitein van dit bootje had zo te zien een oude pot van Nescaffee oploskoffie of iets dergelijks soldaat gemaakt.

Twee taxi's

Je gelooft het misschien niet maar hier rijden 2 taxi's achter elkaar. (foto genomen in Suzhou)

Ook hier wordt in gewoond...

Het vrouwtje op deze laatste foto kwam toevallig net naar buiten toen ik de foto nam. Ze begon op me te mopperen en vluchtte weer naar binnen. Haar hele huis bestaat uit dit ene hokje onder het zadeldakje... onvoorstelbaar eigenlijk.

Verboden voor vreemdelingen

Eindelijk weer internet en heel even tijd om een paar regels te schrijven. Allereerst, ons hotel in Beijing was geboekt door Alan's vriend die dat op zijn eigen naam gedaan had. Niets mis mee maar toen we er aan kwamen bleek dat ik er niet in mocht. Het hotel is splinternieuw en heeft nog niet alle vergunningen rond om ook buitenlandse gasten te kunnen inschrijven. Helaas... koffers weer in de auto en op zoek naar een ander hotel. Snel gevonden, veel te klein kamertje en na room change geen internet meer. Vanavond geprobeerd om tickets te boeken voor de 21e maar de betaling wilde maar niet lukken. Result: Het is na 1 uur, hele lange dag gehad, chinese muur beklommen en ik duik zo lekker op mijn luchtbed... want je dacht toch niet dat ik zo op dat harde bed ging liggen toch? Met alle hotelwisselingen heb ik nog nooit zo vaak een luchtbed opgepompt en weer leeg laten lopen als in de laatset drie weken. Gelukkig hebben we de elektirsche pomp meegenomen. Ideaal!

Eerst nog even de foto's naar de laptop en ik beloof als er een heeeele mooie tussen zit dat ik die alvast ff laat zien :)

Hmpf...

Het lijkt alsof ik niets kan uploaden naar Picasa dus de foto's zullen nog even moeten wachten. Onze eerste avond in Beijing was ook al min of meer een teleurstelling, de verlichting van het vogelneststadion en de waterkubus had slechts 5 minuten gebrand... aldus omstanders die wel op tijd waren. Het lijkt alsof de chinezen zuinig willen zijn op hun Olympisch dorp dat ze het 's nachts in een donker doosje bewaren. Hoewel het pikkedonker was, een tijdopname van 15 seconden geeft evengoed nog een aardig plaatje:

Het hotel aan de overkant was wel verlicht, schitterend gezicht ook:

Later meer op Picasa.

Transport

Chinezen vervoeren van alles, met van alles. Lang niet altijd was ik in de gelegenheid een plaatje te schieten maar hier een paar voorbeelden van wat je zoal in het algemeen straatbeeld tegen kan komen:

Groenten en fruit. Dit is paard en wagen maar een ezel heb ik ook de kar zien trekken.

Dozen vol met ???? Deze is gemotoriseerd maar dit zie je ook achter op fietsen, al dan niet met drie wielen.
 
Huisvuil en straat- en allerlei ander afval.

Een slang van binnenschippers, al dan niet met lading

Mensen, deze Zhou Zhuang 'taxi' is puur toeristisch.
Deze taxi doet het niet voor de toeristen maar puur voor "de rijst in de mond"... ("brood op de plank" gaat hier niet echt op)Je komt ze overal in China tegen.

Terug naar Boshan

Morgenochtend vroeg opstaan om naar het treinstation te gaan. We gaan terug naar de familie en hebben een treinreis van ruim 4 uur voor de boeg. Tijd genoeg om nog wat te schrijven dus... als ik de ruimte heb in de trein en als de batterij van de laptop het lang genoeg uithoudt. Ik hoop onderweg ook nog wat leuke foto's te kunnen schieten.

Acht jaar geleden toen ik voor de eerste keer in China was zijn we met de bus van Beijing naar Boshan gereden. 7 lange uren in en gammele, rammelende bus, afgeladen vol met mensen die met al hun bagage het gangpad versperden. Ik kon mijn benen niet kwijt en zat klem tussen de rugleuning van mijn stoel (of wat er nog voor door moest) en pal boven mijn hoofd de luidspreker van de TV die voor in de bus hing. De ergste reis die ik ooit gedaan heb en je zult begrijpen.... ik zie op tegen morgen. Geen idee in wat voor een trein ik zal belanden... geen idee hoeveel ruimte we hebben... geen idee. Misschien valt het mee en met die gedachte ga ik nu dus maar slapen, bijna 1 uur na middernacht.

DAt viel alles mee...

We kwamen bij het station van Beijing aanrijden en bij het zien van een hoge snelheidstrein riep ik grappend: "Die wil ik!!" Er zijn meerdere stations en dit treinstation is Beijjing Zuid. Een splinternieuw gebouw dat qua systematiek en passagiersverwerking een soort van zelfde systeem heeft als een
luchthaven. Enorme parkeergarages, een enorme hal met gemakkelijke wachtruimten en 24 gates

 

 

 

 

naarde verschillende perrons. Geen gedring op de trappen of bij de treinen. Je treinkaartje vermeldt ook je stoelnummer, dus altijd verzekerd van een zitplaats.
OOK in onze trein... de D35, een hogesnelheidstrein dus:

Comfortabeler dan een vliegtuig vanwege de vele beenruimte en het brede gangpad. In totaal een 4 uur durende treinreis met snelheden variërend tussen de 80 en 250 km/uur voor nog geen 20 euro per persoon... Koopie!! Uitstappen moet razendsnel gebeuren, de trein stopt per station slechts 1 of 2 minuten (dit wordt van te voren omgeroepen). Gelukkig ruimte genoeg om gemakkelijk je koffers te pakken en uit te stappen... alles gelijkvloers en... zónder je koffer op te hoeven tillen de trein uit wandelen. Dus die uitstaptijd is ruim voldoende. Goed geregeld allemaal en al met al net zoveel tijd kwijt dan vliegen en verder met de auto/taxi! Helaas hebben we de vliegtickets voor de terugreis al geboekt :-)

Ik ben het helemaal zat...

Alle varianten heb ik nu wel gezien denk ik. Buiten op de binnenplaats van de hutong een schuin aflopende straatje zonder verdere voorzieningen; met of zonder tussenschotten; als gat in de vloer; met of zonder deur; met gebreide (jawel!!) overtrek; met of zonder papier; te smerig om ook maar in de buurt te komen of juist zo schoon dat je er voor je plezier best nog een kwartiertje zou willen blijven zitten. Welke uitvoering je ook treft, ze hebben allemaal één ding gemeen: Er staat een prullenmandje naast want het meeste chinese riool is vaak zo krakkemikkig om papier te kunnen verwerken. Voor wie het nu nog niet weet; ik heb het over de "chinese toiletvoorzieningen".

De meeste openbare toiletten hebben geen papier. Neem in China dus altijd je eigen papier mee als je op pad gaat, bijvoorbeeld papieren zakdoeken. Als er wel papier is dan lijkt dat meer op schuurpapier en het is niet zondermeer in water afbreekbaar. Daarom spoel je nergens in China je gebruikte papier door de WC maar.... brrr... je gooit het in het mandje. Allereerst is het al een kunst om zo min mogelijk papier te gebruiken door een stuk toiletpapier op te vouwen tot een soort harmonica (zoals een vouwgordijn). Na elke veeg (ja ik weet het... geen lekker praatje maar lees maar ff door want geloof me, dat is minder erg dan het in de praktijk, soms op je hurken te moeten uitvoeren! haha) Enfin, na elke veeg vouw je het harmonikaatje 1 keer om, de volgende keer weer totdat je klaar bent of totdat je het rondom gebruikt is. Zorg wel dat je het nog kunt vastpakken zonder al te vieze handen te krijgen. Vouw het dubbel zodat de buitenkant wit is en er geen bruin te zien is. Althans, ik denk dat het zo moet want zo zie ik alle papiertjes van mijn voorgangers meestal ook in het mandje liggen. De bedoeling is dus dat je het dubbelgevouwen papiertje in het mandje deponeert.... en dat het dicht blijft! Dat laatste lukt me niet altijd... wat een geklooi en ik ga toch echt niet mijn papiertje weer uit het mandje vissen. Nu is mijn stoelgang weer normaal maar de eerste weken had ik last van race-kak en slingerpoep dus je begrijpt dat ik vaker geweest ben dan normaal. Ik ben het dan ook helemaal zat en heb besloten voortaan maar te smokkelen, mits de wijze van toiletspoeling het toe laat en ik zeker weet dat alles meegeslurpt zal worden. Best genant hoor, als je de hulp van je schoonmoeder moet inroepen omdat alles (wat je ook geprobeerd hebt) in de toiletpot rondjes blijft varen.

Ik ben niet snel ergens vies van maar een wc-bril met een gebreide overtrek vind ik echt te goor om aan te pakken, laat staan dat ik er op zou moeten gaan zitten! BRRRR...

Voor wie durft of mijn verhaal niet als zoete koek voor waarheid wil aannemen, hier een paar links met foto's over chinese toiletten. (klik op de onderstreepte titels)

Het chinese toilet
een uitgebreide beschrijving van Chinese toiletgebruiken. Overigens raad ik je aan het te lezen, het is de moeite waard om meer te weten te komen.  ^_^
Het hurktoilet
Met je broek op kniehoogte en met je rug naar de muur... vaak geen handgreep om je aan vast te houden. Knap acrobatisch als je dat niet gewend bent.
Zonder deuren
Gezellig hurken met je buurman, al keuvelend je keutel kwijt.
Gezellig naast elkaar op een rijtje
Deze heb ik persoonlijk nog nooit gezien maar het zou me niet eens verbazen als ik er binnen zou stappen... en er meteen weer uit, hoe nodig ik ook moet.
Luiers
Dit artikel in het AD wijst voor zich.
Eén grote ruimte
Een soortgelijke situatie als deze ben ik ook al tegengekomen, urinoirs en wc-potten in één grote ruimte... en, in een gebouw waarin je het niet zou verwachten: Het hypermoderne vogelnest stadion! Accessible for disabled staat er met koeienletters op de deur.
Gebreide toiletzittingovertrek
Het plaatje is geen goed voorbeeld want deze is van fijngeweven textiel (waar ik overigens ook mijn bedenkingen bij heb) De toiletzittingovertrek die ik gezien heb is echt gebreid en zag eruit alsof die al manden niet gewassen was. Let wel, ik bedoel de brilovertrek en niet het dekselovertrek!
Zo kan het ook
Pure luxe (hoewel ik me afvraag of het in dit openbare toilet over een jaar nog steeds werkt) maar deze situatie kwamen we tegen in 'de flessenopener' te Shanghai. Natuurlijk uitgebreid uitgeprobeerd, helemaal geen WC papier nodig gehad. Gewoon blijven zitten. Een regelbare warmwater-straal en dito warme lucht klaart de klus volledig automatisch en naar eigen behoeften.

Nieuwe foto's... veel

Nieuwe foto's van Beijing op het onderstaand adres:

http://picasaweb.google.com/A.vanderPutte

o.a. Het olympisch dorp, de Chinese muur, Tiananmen square.

Terugkijkend op onze binnenlandse trip

We kijken al weer met veel plezier terug op onze binnenlandse trip. Alles is zo snel voorbij gegaan. Door de vele hotelwisselingen en reizen tussendoor is er van bloggen niet veel terecht gekomen. Enfin, de foto's spreken voor zich denk ik zo. Wel wil ik er dit nog even over kwijt:
Shanghai is een grote bouwput en op dit moment alleen de moeite waard in de avond als alles verlicht is. Veel langer hadden we hier niet moeten blijven.
Zhou Zhuang is een soort chinese Zaansche Schans. Hoewel veel oude huizen authentiek zijn wordt er nog slechts in beperkte gevallen gewoond. De rest is souvenirwinkel en restaurant. Na een half uurtje had ik het wel gezien eigenlijk... ookal omdat bij elk winkeltje geroepen werd: looka looka... cheapa cheapa! Alweer, in de avond bij de lantaarns iets leuker maar nog steeds heel nep allemaal.
Suzhou, bekend om zijn tuinen maar oktober is echt de verkeerde tijd van het jaar. We waren er op doorreis en bleven er gelukkig maar 1 nacht.
Beijing is veranderd. Heel moeilijk om nog iets te herkennen van 8 jaar geleden, zelfs voor Alan die er toch jaren gewoond heeft. Veel buitenwijken zijn gesloopt en opnieuw opgetrokken. Oude vervallen flats kom je alleen nog tegen als je de doorgaande wegen verlaat en dieper de wijken in rijdt. Langs de grote wegen is alles opgeknapt, zelfs trottoirs en wegdek zien er overal pico bello uit. Bijna onwerkelijk voor Chinese begrippen. De Olympische spelen hebben Beijing een flinke impuls gegeven. Of het overal even geslaagd is laat ik in het midden.

Drie borrels op het graf van oma...

Gisteren was een emotionele dag. Dat china één grote familie is blijkt wel weer uit het feit dat we op ziekenbezoek geweest zijn bij de schoonvader van Alan's zus. Hij lijdt aan leverkanker en ligt op sterven. Ik ken de man van mijn voorgaande bezoeken in China. Een pittige kerel op leeftijd maar nog altijd in voor een lolletje. Toen ik de ziekenhuiskamer binnen kwam was het alsof ik mijn eigen vader weer zag, vechtend voor asem ondanks de zuurstof die hem toegediend werd. Tijdens ons hele bezoek heb ik mijn handen gevouwen gehad en stilletjes tot God gebeden of die man maar snel uit zijn lijden verlost mag worden en Maria gevraagd hem zoveel mogelijk bij te staan bij zijn verhuizing naar het hiernamaals.

In China kent men een antal gebruiken van eerbetoon aan overleden mensen. Als je op straat dit soort versierselen van papieren bloemen tegen komt bij de ingang van een woning weet je dat daar die dag of kort tevoren iemand overleden is.

Na het ziekenbezoek kochten we diverse gerechten in de vele winkeltjes langs de weg. Speciaal de favoriete gerechten van Alan's oma en vader. Chinese alcohol en sigaretten werden gekocht, hoewel we zelf niet roken. Eenmaal thuis werd begonnen aan de voorbereidingen voor het bezoek aan hun graf. Samen met Alan's schoonzuster heb ik de papieren vouwsels gevouwen, een soort bootjes en kroontjes van 'goldplated' papier. Een hele plastic draagtas vol.
Hierna kwam er een dikke stapel gekleurd vloeipapier op tafel. Een bankbiljet van 100 RMB werd er op gelegd en met de vuist aangeklopt, steeds verschuivend totdat het hele oppervlakte van de stapel papier bewerkt was. Op vernuftige wijze werden de vloeipapieren met de vingers gedraaid tot er grote rozetten ontstonden die steeds met een klein stapeltje dubbelgevouwen werden. Ook een tas vol. Eenmaal alles in de auto geladen gingen we op pad, de berg op waar de begraafplaats op de top aan de noordhelling ligt.

Bij het graf van Alan's vader aangekomen werden er 4 wierookstokjes aangestoken en in het potje gestoken. Op het graf van oma werd het meegebrachte servies uitgestald op het offertafeltje en gevuld met de meegebrachte gerechten. 3 glaasjes alcohol werden in borrelglaasjes geschonken en samen met 3 brandende sigaretten op de rand van de tafel geplaatst. Zelfs thee werd gezet met kokend water dat meegebracht was van huis. Zodra alles klaar was en ook de wierook hier brandde knielden Alan, zijn broer en zijn neefje ieder ombeurten voor het graf en maakten 4 diepe buigingen met het hoofd bijna op de grond en de handen gevouwen bij het omhoog komen. Ik heb oma op mijn eigen manier geëerd zoals ik dat zelf gewend ben te doen bij de graven van mijn vader en grootouders. Ik vond het niet passen om op dit onderdeel de chinese manier te volgen. Na het ritueel werd me een biertje aangeboden en kwamen de eetstokjes van pas. We begonnen van de gerechten te eten die uitgestald waren. Alsof we samen met de overledenen de maaltijd nuttigden. Zelfs een sigaret werd gerookt door Alan's broer die overigens vorig jaar ook gestopt is met roken. Alan en ik hebben afgeslagen. Toen de thee koud was werd deze onder het offertafeltje leeggegoten en verse hete thee werd ingeschonken.

Na de offermaaltijd werd op een andere, speciale offerplaats onze vouwwerkjes in brand gestoken. Het vouwwerk symboliseert geld en rijkdom dat op die manier geofferd wordt aan de overledenen opdat het hen in het hiernamaals aan niets zal ontbreken.

Al met al een bijzonder gebeuren en best emotioneel, deze keer ook voor mij omdat ik oma ook persoonlijk gekend heb. Toen ze dit voorjaar overleed waren we niet in de gelegenheid maar China te gaan, bovendien werd ze (zoals gebruikelijk) nog dezelfde dag of binnen 24 uur na overlijden al gecremeerd en bijgezet. Daar konden we sowieso niet meer bij zijn en onze reis die we nu bijna achter de rug hebben was al geboekt.

Juist ook met dit soort gebeurtenissen ben ik blij deel te kunnen nemen aan alle facetten van het daaglijks leven in China. Daar kan m.i. geen geörganiseerde rondreis met gids en 100 mede-buspassagiers tegenop!

Er is een tijd van komen...

De tijd van gaan is gekomen. Morgen is alweer de dag dat we de familie gedag moeten gaan zeggen. We vliegen dinsdag naar Beijing voor onze laatse hotelwissel, vlakbij het vliegveld. Alan's zus vliegt met ons mee om haar in Beijing stage lopende zoon te kunnen ontmoeten.

Morgen moeten we zien dat we alles in de koffers krijgen. We keren met 1 extra koffer terug naar Nederland, zoveel dingen gekocht en cadeau gekregen dat het niet meer past in waar we mee gekomen zijn. Morgenavond is ook het afsluitende diner met de complete familie. De ervaring leert dat er dan meer getoast en gedronken wordt dan normaal, dus... of ik bij terugkomst in het hotel nog aan schrijven toe kom of laten we zeggen of ik daar dan nog toe in staat ben is nog maar zeer de vraag! *hik*

In Beijing zal er ook weinig tijd zijn dus waarschijnlijk is dit mijn laatste bericht van deze blog, die ik met veel plezier bijgehouden heb en waarvan ik hoop dat jullie die met veel plezier gelezen hebt. In ieder geval bij deze allemaal bedankt voor de leuke reacties die jullie hier of via de mail achtergelaten hebben en hierbij verklaar ik deze blog voor

gesloten.